Wat als het jou overkomt?

Wanneer begint het?

Vaak zijn vrouwen zo'n 16 tot 20 weken zwanger wanneer ze tijdens een echo het geslacht van hun kind te weten komen. In de periode voor de echo hebben ze zich voorgesteld hoe het kind in hun buik groeit, hebben ze zich afgevraagd of het een gezond kind zal worden, welk geslacht het heeft en vaak is er ook al over de toekomst gefantaseerd. Veel vrouwen denken zelf te voelen/weten wat het geslacht is van het kind dat ze dragen. De omgeving maakt ook vaak opmerkingen en allerlei bakerpraatjes worden verteld over het geslacht van het kind. Maar dan is daar dus de echo waar veel aanstaande ouders ervoor kiezen om, naast informatie over de gezondheid van hun kind, ook het geslacht te horen. Voor veel mensen zal dit hun eerste ervaring zijn met Gender Disappointment. Daarnaast zijn er natuurlijk nog steeds veel ouders die het geslacht van hun kind pas na de geboorte willen weten, ook dat kan een moment zijn waarop men Gender Disappointment ervaart.

Gevoelens

Nadat iemand heeft gehoord dat het kind niet het geslacht heeft waarop gehoopt werd zijn de meest voorkomende emoties verdriet, schuldgevoel, schaamte en boosheid. Mensen voelen zich vaak ontzettend alleen met hun gevoel van teleurstelling. De gevoelens kunnen snel wisselen en kunnen door hormonen, slaapgebrek of stress rond de zwangerschap en bevalling veroorzaakt of erger worden.

Wanneer vrouwen zich wat somber voelen na de bevalling is dit tegenwoordig bespreekbaar, teleurstelling over het geslacht van je kind daarentegen wordt nog als een enorm taboe ervaren. Mensen vinden het moeilijk om over hun gevoelens te praten bijvoorbeeld omdat ze anderen, die moeilijk zwanger kunnen raken, niet willen kwetsen of omdat ze denken dat ouders niet zo over hun kinderen mogen denken, omdat anderen misschien denken dat ze slechte ouders zijn of omdat het inhalig is om meer te willen dan alleen een gezond kind. 

Maar men is niet zo zeer teleurgesteld in dit kind, er is verdriet om wat er niet zal komen. Hoe vreemd het ook kan lijken, dit is echt los te zien van elkaar. Dat maakt dat iemand die last heeft van Gender Disappointment helemaal geen slechte ouder hoeft te zijn en wel degelijk heel veel van het kind kan houden, ondanks het verdriet dat er is. 

Dit verdriet kan enorme impact hebben op iemands leven, maar ook op de omgeving. Vaak herkennen mensen zichzelf niet meer, wisten niet dat zij zulke gevoelens konden hebben. Omdat men vaak het idee heeft dat deze gevoelens sociaal gezien niet geaccepteerd zijn, wordt er niet snel over gesproken. Door er niet over te praten blijft iemand alleen met het gevoel abnormaal te zijn en wordt er vaak een masker opgezet. Maar het is niet alleen moeilijk vanwege het taboe om te praten over Gender Disappointment, veel mensen willen ook niet dat hun omgeving op hen neerkijkt, dat anderen het zielig vinden wanneer er alleen maar kinderen van éen geslacht in het gezin zijn. 

Gender Disappointment kan een gevoel van isolatie geven binnen het gezin doordat iemand de enige man of vrouw is en er kan veel verdriet zijn omdat men binnen het gezin nooit zal ervaren hoe het is om beide geslachten op te voeden. 

Bij vrouwen heerst ook vaak de angst dat zij hun zoons zullen verliezen aan een toekomstige schoonfamilie. Zij hebben het gevoel dat de familie van de vrouw als meer belangrijk wordt gezien en dat hun zoon in zijn volwassen leven dus meer tijd door zal brengen met zijn schoonfamilie. Ook kunnen vrouwen bang zijn een tweederangs oma te worden, dat zij later als oma minder belangrijk zijn dan de oma van moeders kant.

Gradaties

Gender Disappointment kan onderverdeeld worden in drie gradaties. Er zijn mensen die kort na de echo of na de bevalling teleurgesteld zijn en een aantal dagen nodig hebben om te wennen aan het idee en zich vervolgens bij het geslacht van hun kind kunnen neerleggen. Anderen voelen zich langere tijd teleurgesteld en boos, maar herpakken zichzelf na enkele weken en beginnen dan met het gevoel een plaats te geven in hun leven. Daarnaast zijn er ook mensen die in een heftige crisis raken. Zij kunnen een abortus overwegen of hopen op een miskraam, het zwanger zijn is een last geworden in plaats van in verwachting uitkijken naar de geboorte van de baby. Ook de voorbereiding op de geboorte van de baby valt deze mensen zwaar, het uitkiezen van een naam, kleertjes kopen, er wordt geen of nauwelijks meer plezier aan beleefd. Gender Disappointment kan worden ervaren als een sterfgeval, het is iets wat je voor altijd verandert en waar je mee moet leren leven, het is niet iets waarvan je herstelt.

Lotgenoten

Wanneer iemand zulke emoties heeft en bang is om hierover te praten, is het internet de plaats om meer informatie te vinden. Daar zijn, naast engelstalige sites, verschillende fora te vinden. Het kan fijn zijn om te lezen dat je niet de enige bent die last heeft van Gender Disappointment, maar er komen ook vaak heftige reacties op de verhalen die mensen schrijven. Er ontstaat dan al snel een 'wij-zij' cultuur. Aan de ene kant staan de mensen die Gender Disappointment veroordelen en dingen schrijven als: 'je zou je moeten schamen, wees blij dat je tenminste een gezond kind hebt!' En aan de andere kant staan mensen die zelf Gender Disappointment hebben en bij zichzelf denken: 'die anderen hebben makkelijk praten, zij hebben wél een kind van het geslacht dat ze wilden!'

Tips

-Praat over wat je voelt. Probeer het niet allemaal binnen te houden. Je teleurstelling onder woorden brengen, in een dagboek of liever nog bij iemand die je vertrouwt, helpt bij de verwerking van je verdriet.

-Je hoeft je nergens voor te schamen, je hebt niet gevraagd om de emoties die je nu voelt.

-Koop iets speciaal voor het kindje dat je krijgt of hebt gekregen, zoals bijvoorbeeld kleertjes of een mooie deken.

-Maak contact met je baby en benoem dat de emoties die je voelt niet op hem of haar gericht zijn.

-Neem de tijd voor de verwerking van Gender Disappointment. Als je het gevoel hebt dat je vastloopt met je emoties, zoek dan professionele hulp. Een goede hulpverlener zal je niet veroordelen, maar kan je juist verder helpen.

-Probeer te achterhalen waar je voorkeur voor een bepaald geslacht vandaan komt. Welke verwachtingen heb je bij het door jou gewenste geslacht? Zijn er misschien dingen die je kunt aanpassen nu je gezin er niet uit gaat zien zoals je altijd had gehoopt? (Denk daarbij bijvoorbeeld aan het contact dat je zelf hebt met je (schoon)ouders, welk voorbeeld je hierin wilt geven aan je eigen kinderen of sta eens stil bij de dingen die je zou kunnen doen om de band met je kind(eren) te verstevigen, welke rituelen kunnen jullie inbouwen?)