Veel gehoorde negatieve reacties

Op het internet wemelt het van de negatieve, soms zelfs ronduit agressieve reacties, op mensen die opbiechten dat ze last hebben van gender disappointment. Hieronder staan de reacties die het vaakst voorbij komen, met daarbij onze reactie.

Wat een aanstellerij!

Natuurlijk moeten we gender disappointment niet groter maken dan het is. Maar het zijn juist dit soort vijandige reacties die het groter maken dan het is. Als mensen die zich verdrietig voelen na het horen van het geslacht van hun kind gewoon wat troostende woorden of een knuffel zouden krijgen, zou er heel wat minder aan de hand zijn.

Stel je voor dat je solliciteert naar een fantastische baan. Je ziet al helemaal voor je hoe je gaat opbloeien in die nieuwe functie, maar je krijgt de baan uiteindelijk net niet en baalt daar flink van. Stel dat je vrienden dan zouden reageren met: 'wat een aanstellerij, hoe durf je hiervan te balen?!' 'Wees blij dat je al een baan hebt en dat je in een land leeft waar je niet verhongert als je geen werk hebt'.

Geslachtsvoorkeur is geen nieuw verzinsel, dat kun je ook lezen op de website. Het is van alle tijden en alle culturen en de één heeft er nu eenmaal meer last van dan de ander. De meeste ouders met een voorkeur zullen er niet zo veel last van hebben omdat van de mensen met 2 kinderen, 75% minstens één kind heeft van het gewenste geslacht. Mensen met gender disappointment zijn niet heel erg zielig en hoeven ook geen speciale aandacht te krijgen. Maar ze hoeven ook niet alsmaar te horen dat hun verdriet, hoe groot of hoe klein ook, belachelijk is. Laten we ophouden met al die veroordelingen

Wees blij met wat je hebt, er zijn veel ergere dingen in het leven.

Helemaal mee eens. Geen kinderen kunnen krijgen, een kindje verliezen of een kind krijgen met een ernstige aandoening is vele malen erger dan een kindje krijgen van het andere geslacht dan dat je had gehoopt. Het is dan ook goed voor te stellen dat er mensen zijn die zich boos maken om gender disappointment, dat iemand die een gezond kind krijgt of heeft zich druk maakt om het geslacht.

Vrouwen die tijdens hun zwangerschap merken dat ze een sterke voorkeur hebben voor een bepaald geslacht voelen zich dan ook vaak meteen schuldig en denken: 'ik zou dit niet mogen voelen, ik moet blij zijn dat ik zwanger ben'. Maar iets heel graag niet willen voelen zorgt er niet voor dat het gevoel meteen verdwijnt. Dat er dingen bestaan die veel erger zijn, betekent niet dat je niet verdrietig mag zijn over je eigen situatie. Een verbroken relatie is minder erg dan leven in een oorlogsgebied, maar dat wil niet zeggen dat je er niet om mag huilen. Als je hoofdpijn hebt mag je gewoon paracetamol nemen, ondanks dat er mensen zijn met migraine of clusterhoofdpijn, wat veel erger is. Het een is gewoon niet te vergelijken met het ander. Verdriet moet je niet met elkaar willen vergelijken. Hoe klein gender disappointment misschien ook is in vergelijking tot ander verdriet, het is er wel. Zelfs ook onder mensen die zelf te maken hebben met miskramen en/of vruchtbaarheidsproblemen. Voor hen is het taboe vaak alleen nog maar groter. En het is juist dat grote taboe dat het voor sommige vrouwen (en mannen) zo moeilijk maakt om ermee om te gaan.

Wat erg voor de kinderen die je al hebt (van het andere geslacht dan waar je op gehoopt had) x

Ieder kind, jongen/meisje, gezond of met een beperking of wat dan ook, is een volwaardig mens en heeft recht op onvoorwaardelijke liefde. Ook al heb je als basishouding dat ieder kind welkom is en ben je de meest liefdevolle ouder die een kind zich maar kan wensen, dan toch kun je het verlangen voelen naar iets wat je niet hebt en graag zou willen hebben.

Soms kan het voor ouders (tijdelijk) moeilijk zijn om te genieten van het kindje dat ze hebben omdat het verlangen naar het kindje dat ze niet hebben hen in de weg staat. Dat geldt ook voor ouders die een ziek kindje krijgen terwijl ze zich al helemaal hadden voorgesteld hoe hun leven eruit zou zien met een gezond kind. Hoe moeilijk dat is en hoe iemand daarmee omgaat, wordt grotendeels bepaald door hoe je in het leven staat, het is voor iedereen anders. Maar voor iedereen geldt: door dit soort lastige gevoelens te delen zonder bang te hoeven zijn voor veroordeling, wordt het makkelijker om er op een goede manier mee om te gaan.

Onder constructie