Welkom op Gender Disappointment

Teleurstelling over het geslacht van het (ongeboren) kind

Wanneer er een baby op komst isvraagt de omgeving regelmatig aan de aanstaande ouders of het geslacht van de baby al bekend is. Het standaard antwoord hierop is dat zij geen voorkeur hebben en vooral hopen dat hun kind gezond zal zijn.

Maar in veel gevallen maakt het wel degelijk iets uit. Er zijn heel veel ouders die (enige) teleurstelling voelen wanneer ze het geslacht van hun kind te weten komen. Het is echter niet gewoon en algemeen geaccepteerd om deze gevoelens te uiten. De teleurstelling die mensen voelen varieert enorm: de één baalt een dag en kan zich er daarna overheen zetten, een ander raakt in een diepe crisis. Deze teleurstelling wordt ook wel Gender Disappointment genoemd.

Deze website is bedoeld om bekendheid te geven aan dit onderwerp en om de stilte en het taboe rondom dit verdriet te doorbreken. Er is informatie te vinden over wat iemand kan doen wanneer Gender Disappointment jou overkomt of wanneer het je partner of iemand uit je omgeving treft. Ook is er informatie te vinden voor hulpverleners zoals verloskundigen, gynaecologen, echoscopisten, medewerkers van het consultatiebureau, huisartsen, POH-GGZ, psychologen etc.


 

Persoonlijke verhalen

Moeder van 3 zoons

Ik heb altijd gedacht dat ik moeder van een meisje zou worden. Toen mijn tweede kind ook een jongen was vond ik dat vooral erg leuk voor mijn oudste. Mijn man en ik hoopten drie kinderen te krijgen, dus ik had nog kans op een dochter. Mijn derde zwangerschap eindigde in een miskraam en daarna duurde het een tijd voordat ik opnieuw zwanger raakte. Het geslacht van het derde kind kwam toen meer op de achtergrond.

Toen ik uiteindelijk toch zwanger raakte was ik vooral heel erg dankbaar dat het ons nog een keer gegund was. Tegen de tijd dat de 20 weken echo in de buurt kwam merkte ik dat ik toch wel hoopte en rekende op een meisje. Ook mijn omgeving noemde regelmatig hoe leuk het zou zijn als onze derde een meisje zou worden. Tijdens de echo was een gezond jongetje te zien.

Op dat moment realiseerde ik me dat ik nooit zou weten hoe het is om een dochter te hebben. Ik hoorde heel blij te zijn met het gezonde kind in mijn buik, maar was vooral heel verdrietig en boos dat er nooit een meisje zou komen. Ik schaamde me hier zo om dat ik er met niemand over durfde te praten, behalve met mijn man. Hoe kon ik me nu zo voelen terwijl er mensen in mijn omgeving moeilijk zwanger konden raken of een kind verloren hadden? Wat zouden anderen wel niet van mij vinden als ik ze zou vertellen hoe ik me voelde? Misschien zouden ze me een slechte moeder of een slecht mens vinden of erger nog, medelijden met me hebben.

In het weekend dat volgde op de echo voelde ik me zo slecht dat ik uiteindelijk de verloskundige heb gebeld. Ik herkende mezelf niet meer, ik was niet meer trots en blij met mijn zwangerschap. Eigenlijk wilde ik alleen nog maar dat dit stopte en dacht ik zelfs aan een abortus of miskraam. Tegelijktijd raakte ik in paniek over deze gedachten, maar óók over de gedachte om de zwangerschap te moeten uitdragen. Ik worstelde met vragen als  'wat zegt het over mij dat ik geen dochter kan krijgen', 'ben ik dan zo'n waardeloze moeder', waarom zij wel en ik niet' en 'wie had ik er kwaad mee gedaan om na twee jongens ook een meisje te mogen krijgen'? 

Ondanks mijn schaamte deed ik mijn verhaal aan de verloskundige, wat was het fijn om er met een buitenstaander over te kunnen praten! Zij reageerde heel rustig en begripvol en liet me mijn verhaal doen Ze adviseerde me om iemand in mijn omgeving in vertrouwen te nemen en heeft in de week daarna nog een aantal keer contact met me opgenomen.  

Ik realiseerde me dat, ondanks al mijn donkere gevoelens, ik wel zou kunnen houden van het kind dat ik droeg. Dat wat ik voelde stond ergens los van mijn baby, het was míjn verdriet om iets wat nooit zou zijn. Desondanks vond ik het moeilijk om me weer toe te leggen op het uitkiezen van een jongensnaam en was ook kleertjes kopen confronterend. De ene dag ging beter dan de andere, maar ik heb veel moeilijke momenten gehad in de zwangerschap. Daarover heb ik me heel schuldig gevoeld, wat zou het effect hiervan zijn op mijn kind? 

Het bleef voor mij moeilijk om over mijn gevoelens te praten met mijn omgeving, als ik dit wel had gedaan had ik het mezelf waarschijnlijk een stuk makkelijker gemaakt. Dan hadden ze mij kunnen steunen en waren bepaalde vragen of opmerkingen waarschijnlijk niet aan mij gesteld.

Toen de baby eenmaal was geboren zat het qua gevoel meteen goed. Dit kind is me net zo dierbaar als mijn oudste twee, maar wanneer er bij anderen een meisje wordt verwacht of geboren vind ik het nog altijd verdrietig dat dit in ons gezin mist. De pijn die ik in het begin voelde is zachter geworden, maar het blijft een gevoelige plek die voor altijd bij mij hoort.   

Moeder van 2 puberzoons

Tijdens mijn zwangerschappen wist ik niet het geslacht van mijn baby's. Ik heb me vooral heel schuldig gevoeld toen mijn oudste zoon werd geboren. Eén van mijn eerste gedachten was toen ' oh, geen meisje' en ik voelde me daar teleurgesteld over. Ik heb heel lang last van dit schuldgevoel gehad.

Ik merk dat ik het nog steeds pijnlijk en moeilijk vind als vrouwen vertellen dat het zo anders is met een dochter. Dat zal ik dus nooit voelen. Op die momenten heb ik de neiging om mensen te zeggen dat ze niet moeten overdrijven, dat je met jongens ook een speciale band kunt hebben en dat dat meer in het karakter van het kind zit dan in het geslacht. Maar ondertussen voel ik de pijn  van het nooit mogen ervaren wat een dochter in huis brengt.

Onze maatschappij/omgeving beïnvloed mijns inziens hoe we tegen het geslacht van onze kinderen aankijken en draagt bij aan de impact die het heeft op ons gevoel. Er zijn veel vooroordelen over hoe de relatie met een zoon of dochter moet zijn. Ik vond het heel akelig als mensen mij zeiden dat ik mijn zoon later kwijt zou raken aan zijn schoonfamilie.

Uiteindelijk ben ik heel blij met de directheid van mijn jongens en hoe goed ze het doen. Ik voel me heel rijk met mijn twee prachtige zonen, maar de momenten dat ik verdrietig of teleurgesteld ben over het niet hebben van een dochter zijn er ook. En dat heeft niets te maken met het niet blij zijn met mijn jongens.

Verhaal3

Ik kom uit een gezin met maar liefst 4 dochters. Echt zo'n meidengezin vol roze frummeltjes, Barbies en hoge stemmetjes. Mijn zussen hadden het heel gezellig met elkaar, maar ik voelde me nooit echt thuis tussen hen. Dat getut met nagellak was niets voor mij. Ik speelde veel liever met mijn buurjongens. Die hadden tenminste avonturen: bomen klimmen, fikkie stoken, kattenkwaad uithalen... Mijn moeder begreep al gauw dat ze mij beter een stevige spijkerbroek kon aandoen in plaats van een schattig jurkje.

Toen ik op een leeftijd kwam dat ik over kinderen begon na te denken, stelde ik mezelf altijd voor als een jongensmoeder. Lekker die dingen die ik als kind zo leuk vond nog eens overdoen met mijn kleine wildebras. Mijn man deelde mijn droom volledig. In zijn familie bestaat al generaties lang de de traditie dat elke oudste zoon Hendrik Jan wordt genoemd, en dan zijn zoon Jan Hendrik, en zijn zoon Hendrik Jan enzovoorts. De lijn van oudste zonen was al een hele tijd niet doorbroken door een dochter. Natuurlijk wist ik wel dat niemand het mij persoonlijk zou kwalijk nemen als er een dochter zou komen, maar toch: het was duidelijk waar iedereen op hoopte. Mijn schoonouders beloofden ons een seizoenskaart voor Ajax, als de kleine wat ouder zou zijn.

Omdat ik mezelf nooit anders had voorgesteld dan als jongensmoeder, kon ik me gewoon niet voorstellen dat er een meisje in mijn buik zou kunnen zitten. Maar dat bleek bij de 20-weken echo dus toch wel het geval. Wat me heet meest bijblijft, is die eerste blik van mijn man toen de echoscopist het zei. Hij herstelde zich meteen en riep net iets te hard: 'O, wat geweldig, een dochter!'Maar die allereerste blik.... Hij is er nooit meer op teruggekomen, op dat we allebei liever een zoon hadden gewild. Eigenlijk zou ik hebben gewild dat hij dat wel deed, dat hij misschien gewoon eens flink boos werd. Nu bleef het de hele zwangerschap tussen ons inhangen.